پروتز سینه و انواع آن

در چه مواردی از پروتز سینه استفاده می شود؟

- تمایل فرد برای بزرگ کردن اندازه سینه
- اصلاح ناهنجاری مادرزادی سینه که در آن یک یاهر دو سینه رشد کافی نداشته اند
- اصلاح تفاوت اندازه سینه ها
- اصلاح کاهش سایز سینه به دنبال حاملگی، شیردهی یا کاهش وزن شدید
- برای بازسازی سینه به دنبال جراحی مانند سرطان سینه یا تروما
 
محدودیت سنی حقیقی برای این عمل وجود ندارد.

مساله مهم این است که:

۱. اندیکاسیون های عمل به طور صحیح انتخاب شوند (فرد کاندید مناسب برای این عمل باشد)
۲. وضعیت سلامت فرد خوب باشد
۳. الاستیسیته (انعطاف پذیری) پوست خوب باشد

مساله مهم دیگران این است که دوران بلوغ فرد تمام شده باشد، بنابراین ارجح آن است که برای انجام عمل پروتز حداقل ۶ تا ۷ سال از زمان شروع اولین قاعدگی فرد گذشته باشد و حجم سینه ها حداقل برای ۲ سال افزایش نیافته باشد.

 موارد منع انجام جراحی پروتز سینه کدامند؟

- زنانی که سرطان سینه درمان نشده یا ضایعه پیش بدخیم دارند.
- وجود عفونت فعال در هر نقطه ای از بدن
- افرادی که دچار ضعف سیستم ایمنی بدن هستند (افرادی که تحت شیمی درمانی یا درمان با داروهای سرکوب کننده ایمنی می باشند)
- افرادی که دچار اختلال انعقادی و اختلال در ترمیم زخم هستند.
- در افرادی که خونرسانی به بافت پستان در اثر عمل جراحی قبلی و یارادیو تراپی کاهش یافته باشد.
- سن زیر ۱۸ سال (در صورتی که هدف از جراحی پروتز،زیبایی باشد)
- زنانی که باردار هستند یا در دوران شیردهی بسر می برند

(توضیح: در صورت تمایل این افراد می توانند ۶ ماه بعد از زایمان و یا ۶ ماه بعد از قطع شیردهی اقدام به جراحی پروتز نمایند)

یا پروتز باعث ایجاد سرطان و مانع از تشخیص آن می شود؟

 در مطالعات انجام شده هیچ ارتباطی بین گذاشتن پروتز و ایجاد سرطان سینه، بیماری های خود ایمنی و سایر بیماری های سیستمیک یافت نشده است. در حال حاضر هیچ مدرک قطعی دال بر این که سرطان در زنانی که پروتز دارند در مراحل پیشرفته تر تشخیص داده می شود هم وجود ندارد.

در حال حاضر چند نوع پروتز وجود دارد؟

در حال حاضر عمدتا از دو نوع پروتز استفاده می شود

۱. آب نمکی (سالین)
۲. ژلی (سیلیکونی)

محل قراردادن پروتز کجاست؟

الف) سطحی

در این روش پروتز زیر بافت سینه و روی عضله سینه ای بزرگ (پکتورالیس ماژور) قرار داده می شود.

مزایای این روش:

شکل گیری سینه ها بهتر است. خطر جابه جایی پروتز به سمت خارج به خاطر فشار عضله سینه ای و خطر بدشکلی سینه در اثر انقباض عضله سینه ای، کمتر است.

معایب این روش:

احتمال تداخل با ماموگرافی بیشتر است احتمال ایجاد چسبیدن پروتزهای دوطرف به یکدیگر و باریک شدن قابل توجه فاصله بین دو سینه در این روش بیشتر است.

ب)  ساب فاسیال (زیر فاسیا):

مزیت ثابت شده ای برای روش زیر فاسیا در مقایسه با روش سطحی یا زیر غده ای گزارش نشده است.

ج) رتروپکتورال نسبی(زیر عضله ای نسبی):

در این روش پروتز، زیر عضله سینه ای بزرگ قرار داده می شود
 

مزایای این روش:

پوشش خوب بافت نرم را در دراز مدت برای پروتز فراهم می کند. تداخل کمتری با ماموگرافی دارد. احتمال مشاهده پروتز در قسمت داخلی و فوقانی کمتر است احتمال جابه جایی پروتز به سمت پایین هم کمتر است.

معایب این روش:

 احتمال جابه جایی پروتز به سمت بالا وجود دارد و با هر بار انقباض عضله سینه ای بزرگ احتمال بدشکلی نمای سینه وجود دارد. درد بعد از عمل، در مقایسه با سایر روش ها بیشتر است.

د) دوگانه (:

در این روش پروتز در قسمت فوقانی زیر عضله سینه ای بزرگ قرار می گیرد و چون در این روش اتصالات تحتانی عضله در مسیر چین زیر سینه ای قطع می شود، قسمت تحتانی عضله به سمت بالا جمع می شود و در نتیجه پروتز در قسمت تحتانی در زیر بافت سینه قرار می گیرد. در این روش اتصالات عضله سینه ای بزرگ به استخوان جناق قطع نمی شود.

مزایای این روش:

بهترین پوشش بافت نرم را در دراز مدت در قسمت فوقانی و داخلی سینه فراهم می کند. بنابراین روش ارجح در جراحی پروتز است. این روش معایب روش رتروپکتورال نسبی را ندارند. درد بعد از عمل، کمتر است و احتمال نیاز به عمل مجدد در این روش کمتر است.

معایب این روش:

در مقایسه با روش رتروپکتورال نسبی، پوشش بافتی در ناحیه چین زیر سینه ای کمتر است.