مزوتراپی ، فواید و عوارض آن چیست؟

تاریخچه:
مزوتراپی Mesotherapyیک روش درمانی کاملا جدید و پیشرفته است که روز به روز به حیطه عملکرد درمانی آن افزوده می‌شود. این روش به دلیل پاسخ‌دهی بسیار سریع‌تر نسبت به دیگر روش‌های درمانی مثل داروهای خوراکی و کم‌بودن عوارض آن به دلیل مصرف بسیار اندک دارو و اثرات کاملا موضعی آن، روز به روز مورد استقبال بیشتر از سوی مردم و پزشکان قرار گرفته است.

این تکنیک برای اولین‌بار سال ۱۹۵۲ میلادی در فرانسه توسط دکتر مایکل پیستور ابداع شد. در آن زمان از داروهای گیاهی و ویتامین‌ها برای تقویت شرایط پوستی به کمک تکنیک مزوتراپی استفاده می‌شد. ۱۰ سال بعد اولین انجمن مزوتراپی در دنیا شکل گرفت و از آن تاریخ به بعد این تکنیک پیشرفت‌های بسیاری کرد و مزوتراپی مدرن که امروز از آن استفاده می‌شود به وجود آمد. از سال ۱۹۸۶ مزوتراپی (Mesotherapie) توسط آکادمی ملی پزشکی فرانسه به عنوان بخشی جدایی ناپذیر از طب سنتی شناخته می شود.

در سال ۲۰۰۰ برای اولین بار این تکنیک توسط خبرنگاران بخش علمی و پزشکی به کشور آمریکا وارد شد و بعد از آن در سال ۲۰۰۵ مزوتراپی کم‌کم در دیگر کشورها مورد توجه و استقبال قرار گرفت. هر روز ، هزاران تن از پزشکان سراسر جهان استفاده از مزوتراپی برای کمک به دهها هزار نفر از بیماران استفاده می کنند. کشور ما نیز جزو کشورهایی بود که تکنیک مزوتراپی در سال ۲۰۰۵ به آن وارد شد و بسرعت در همه شاخه‌ها پیشرفت و رشد کرد و مورد استفاده قرار گرفت.

مزوتراپی چیست؟
مزوتراپی یک درمان غیر جراحی در حیطه پزشکی زیبایی ست و در حقیقت استفاده از دوزهای کم دارو با تزریق‌های مکرر، در ناحیه مورد نظر است. داروهای مورد استفاده در مزوتراپی شامل داروهای هومیوپاتی، عصاره های گیاهی، ویتامین ها، مواد معدنی و آمینو اسیدها می باشد. گلوله های دارویی بسیار کوچک به طور مستقیم به داخل مزودرم (لایه میانی پوست) وارد می شود. این لایه از پوست دارای خواص بسیار ویژه درمانی می باشد. مزوتراپی می تواند برای از بین بردن سلولیت، افزایش سرعت کاهش وزن، جوان سازی و درمان چاقی موضعی استفاده شود. مزوتراپی یک روش بدون درد و بدون نیاز به بی‌حسی است و با زندگی روزمره بیماران تداخلی ندارد. یعنی شما بعد از انجام آن، نیازی به استراحت در منزل ندارید و می‌توانید مثل تمام روزهای عادی به فعالیت‌های خود بپردازید.

عوارض ناشی از مزوتراپی:
تمام روش‌های درمانی دارای عوارض جانبی هستند. شایع‌ترین عارضه برای مزوتراپی، عارضه حساسیت نسبت به داروی مورد استفاده است به‌طور کلی عوارض ناشی از مزوتراپی به ۲‌دسته کوتاه مدت و بلند مدت تقسیم می‌شوند.برخی عوارض بعد از مدت کوتاهی برطرف می‌شود و معمولا پایدار نیستند و خطری جدی محسوب نمی‌شود. بعداز انجام مزوتراپی ممکن است این علائم در شما به وجود آید: ورم، قرمزی، خارش، کبودی، سرگیجه، احساس کسالت، درد و حتی عفونت در محل تزریق. البته عفونت در صورتی به وجود می‌آید که تزریق در محیطی کاملا استریل و با ابزار صحیح و ضدعفونی شده انجام نگیرد.

از دیگر عوارض می‌توان به ایجاد اسکار (گوشت اضافه یا جای زخم)‌ مادام‌العمر در افرادی که استعداد تشکیل گوشت اضافه دارند، اشاره کرد؟ ولی به طور کلی عوارض عمومی مزوتراپی نادر است، چون اساس درمان استفاده از دوزهای کم داروست. کسی که عمل مزوتراپی را انجام می‌دهد حتما باید پزشک باشد و باید دوره خاص و تخصص این عمل را گذرانده باشد. اخیرا مشاهده شده که افراد غیرمتخصص در این رشته وارد شده‌اند و به دلیل نداشتن اطلاعات کافی باعث بروز مشکلات بسیاری برای مراجعان خود شده‌اند و همچنین داروهایی که در مزوتراپی مصرف می‌شود باید داروهایی باشد که مورد تایید وزارت بهداشت بوده و استاندارد باشد و پزشک حتما باید به تاریخ انقضای آنها توجه کند.

بیماران بعد از عمل مزوتراپی باید مواردی را رعایت کنند از آن جمله فرد بعد از عمل مزوتراپی تا ۲۴ ساعت از شنا کردن بپرهیزد و چنانچه مزوتراپی در ناحیه صورت انجام شده حتما باید از ضد آفتاب مناسب استفاده کند.با مشاهده هر گونه عارضه‌ای باید به پزشک خود مراجعه کند که شایع‌ترین عوارض پس از مزوتراپی واکنش‌های آلرژیک و حساسیتی است. پزشکانی که از این شیوه درمانی استفاده می‌کنند حتما باید پاسخ و واکنش به درمان را در بیمار بررسی کنند و چنانچه فردی نتیجه مطلوب را از مزوتراپی نگیرد، نباید درمان را ادامه دهد.

پزشک معالج قبل از شروع درمان باید از سوابق بیماری یا احتمالا سابقه حساسیت در فرد مطلع شود و برای اطمینان از عدم حساسیت بیمار به داروی مورد استفاده، تست پوستی انجام دهد. برای برخی داروها این تست اجباری است و چنانچه التهاب ناشی از مزوتراپی در جلسه گذشته هنوز برطرف نشده باید جلسه درمانی بعدی به تعویق بیفتد تا کاملا التهاب از بین برود.

 

گروه‌های زیر نباید از مزوتراپی استفاده کنند:
۱ ـ خانم‌های باردار
۲ ـ بیماران قلبی ـ عروقی
۳ ـ افرادی که دچار سرطان‌های پیشرفته هستند.
۴ ـ کسانی که دارای سوابق آلرژی و حساسیت به داروهای خاص هستند.
۵ ـ افرادی که در حال استفاده از داروهای ضدانعقاد هستند ( در این افراد احتمال ایجاد هماتوم و خونریزی زیاد است).
۶ ـ افراد دیابتی بخصوص آنهایی که دیابت کنترل نشده دارند ( زیرا سطح ایمنی این افراد پایین است و ممکن است دچار عفونت‌های شدید شوند).
۷ ـ افرادی که دارای بیماری نوروپاتی هستند.
۸ ـ اشخاصی که دچار بیماری پسوزیاریس (صدف)‌ هستند.